بس که در تدبیر فردا مانده ایم

با همیم اما چه تنها مانده  ایم

در کلاس جمع و تفریق زمان

 عاشق جمعیم و تنها مانده ایم

اگر قصد سفر داری، نمی گویم نرو اما

جهان را بی نگاه تو نمی خواهم، نمی خواهم

تو می دانی که چشمانت تمام هستی من بود

گرفتی هستی ام را پس نگو از بخت آگاهم

تویی آماده رفتن و من تنهاتر از هر شب

برو ای مهربان اما

تو را من چشم در راهم

                         ********************************************************

                             ***********************************************

دل از دست غمت دیوونه میشه

بخدا اگه نباشه دل من بی خونه میشه

بی تو یک لحظه اگه تنها بمونم

بخدا خوب میدونم دل من ویرونه میشه

با تو تموم دنیا لبریز از شقایق

بی تو منم یه تنها قربونی دقایق

بی تو بازم داره میباره بارون

از این چشمای خسته دلم نداره آروم

تنها موندن مثل مرگه عزیزم

نزار بی تو بمیره دل تنها و خستم

وقتی بهونه ی تو سر میزنه به قلبم

روشن تر از ستاره میشه شبای سردم

چی میشه غم دلم رو تو از نگاه من بخونی؟

به من بگی که تا همیشه به پای عشق من میمونی

با تو تموم دنیا لبریز از شقایق

بی تو منم یه تنها قربونی دقایق

وقتی بهونه ی تو سر میزنه به قلبم

روشن تر از ستاره میشه شبای سردم

غديــر خم كه نام بركه ايست                             داد احمد را خدا فرمان ايست

همرهان راخواند احمد با شــعف                             رفتگان بـازآمدند ازهــر طرف

از جهــــاز اشــــتـــران كــاروان                             منبري بر ساختندش در ميــان

گــــرد آن پـيــغمبر والا تبــــار                              اجتماعي شد فزون از صد هزار

ابــــتدا احمد بـه مـنبر پـا نــهاد                             پس علي را در كنارش جاي داد

دست او بگرفت وكـــرداورابــلند                             بـر سـر دسـتش نــبي ارجـمند

گفت:هركس كه من هستم ولي                             هست بعدازمن وليش اين علي

پـــيروي از جـــانشيـن من كـنيد                            قلب خويش ازنوراوروشن كنيد

گفت :يـارب دوستانش دوستـدار                           دشمنانش راهمي دشمن شمار

بـــار الها يـــار اورا يـــار بــــاش                            هر كه خواهدخواريش گوخوارباش

چون به پايان گفته احمــد رسيـد                           ايـن خـطاب ازجـانب ايزدرسيد

دينتــان كامل شد و نعمت تمام                           شد خدا راضي ازاين دين و امام

خداوندا کفر نمی گویم .....پریشانم

چه میخواهی تو از جانم

مرا بی آنکه خود خواهم اسیر زندگی کردی

خداوندا تو مسئولی ؟!!!

خداوندا تو میدانی!!!!

 که انسان بودن وماندن در این دنیا ......

چه دشوار است چه رنجی دارد آنکس که انسان است و از احساس سرشار !!!!

 اما به نظر من زندگی خیلی قشنگه

زندگي با همه وسعت خويش

محفل  ساکت غم خوردن نيست

حاصلش تن به قضا دادن و پژمردن نيست

اضطراب وهوس وديدن و ناديدن نيست

زندگي جنبش وجاري شدن است

زندگي کوشش و راهي شدن است

از تماشاگه آغاز حيات

تا به جايي که خدا مي داند

دوست دارم صدات کنم، تو هم منو نگا کني    من تو رو نگات کنم , تو هم منو صدا کني

قربون چشمات برشم , از راه دوري اومدم            جاي دوري نميره ، اگه به من نگا کني

دل من زندونيه , تويي که تنها ميتوني             قفس واکني و پرنده رو رها کني

ميشه کنج حرمت گوشه قلب من باشه          ميشه قلب منو مثل گنبدت طلا کني

تو سرت شلوغه زير دستيات فراونند               از خدا ميخوام, کمي نيگا به زير پات کني

تو غريبي و منم غريبم , اما...                        چي ميشه دل اين غريبه رو با خودت آشنا کني

دوست دارم تو ايونِ آينه ات از صبخ تا غروب       من با تو صفا کنم , توهم منو دعا کني

به وفاي کفتراي حرمت                                من ميخوام کفتري باشم ,که تنها تو منو هوا کني

دلمو گره زدم به پنجره ات دارم ميرم              دوست دارم تا من ميام, زود گره ها رو واکني

صد هزار دفعه هم شده پاي ضريح زار ميزنم      تا يه بار دلت بسوزه, دردامو دوا کني

تو سرت شلوغه زير دستيات فراونند               از خدا ميخوام, کمي نيگا به زير پات کني

تو غريبي و منم غريبم , اما...                       چي ميشه دل اين غريبه رو با خودت آشنا کني

دوست دارم تو ايونِ آينه ات از صبح تا غروب      من با تو صفا کنم , توهم منو دعا کني

به وفاي کفتراي حرمت                                  من ميخوام کفتري باشم ,که تنها تو منو هوا کني

دلمو گره زدم به پنجره ات دارم ميرم                دوست دارم تا من ميام, زود گره ها رو واکني

صد هزار دفعه هم شده پاي ضريح زار ميزنم       تا يه بار دلت بسوزه, دردامو دوا کني

 سلام دوستای گلم .این شعر از مریم حیدرزاده   تقدیم به همه شما عزیزانم

حافظ کنار عکس تو من باز نیت میکنم

انگار حافظ با من و من با تو صحبت میکنم

وقت قرار ما گذشت و تو نمی دانم چرا

دارم به این بد قولیت دیریست عادت میکنم

چه ارتباط ساده ای بین من و تقدیر هست

تقدیر و ویران میکند من هم مرمت می کنم

در اشتباهی نازنین تو فکر کردی این چنین

من دارم از چشمان زیبایت شکایت می کنم

نه مهربان من بدان بی لطف چشم عاشقت

هر جای دنیا که روم احساس غربت می کنم

بر روی باغ شانه ات هر وقت اندوهی نشست

در حمل بار غصه ات با شوق شرکت میکنم

یک شادی کوچک اگر از روی بام دل گذشت

هر چند اندک باشد آن را با تو قسمت میکنم

خسته شدی از شعر من زیبا اگر بد شد ببخش

دلتنگ و عاشق هستم اما رفع زحمت میکنم

در غریبی ناله ها کردم کسی یادم نکرد

آرزوی مرگ کردم مرگ هم یادم نکرد

من آن پاییز بی بارانم , ولی از نسل بارانم

من آن گل سرخ بی آبم که خشکیده در باغ یاس

عطش از ابر بی مهر چه تمنایی دارد

که امسال باغ بی باران است

من آن پاییز پر دردم که می ریزد برگ هایم به زیر پای تو

تا تو قدم برداری و مرا به یادآری

خلوت تنهاییم را بسته بگذارید
که گر بازش کنید عطرش
همه دنیای پر غوغایتان را
پر ز رخوتهای بی مفهوم خواهد کرد
صدای زوزه بگشودن دربش
چونان نوحه ای از درد و اندوهم
تمام قلبتان افسرده و مغموم خواهد کرد
مرا در خلوت تنهاییم تنها رها سازید
وگرنه مانده وجدانتان
کردارتان را تا ابد محکوم خواهد کرد

خسته ام از این همه لبخند اجباری

خسته ام از این همه شک

خسته ام از این همه تکرار

.خسته ام از این همه نا مردمی

.خسته ام از این همه روز مَرّگی

خسته ام از این همه مردگی تو زندگی

  خسته ام از این همه خستگی    ...    

قطار میرود
تو میروی
تمام ایستگاه میرود
و من چقدر ساده ام
که سالهای سال در انتظار تو
کنار این قطار رفته ایستاده ام
و همچنان
به نرده های ایستگاه رفته تکیه داده ام

خداحافظ همین حالاهمین حالاکه من تنهام

خداحافظ به شرطی که بفهمی ترشده چشمام

خداحافظ کمی غمگین به یاداون همه تردید

به یادآسمونی که من ازچشم تومی دید

اگه می گم خداحافظ نه اینکه رفتنت ساده است

نه اینکه میشه باورکرد دوباره آخرجاده است

خداحافظ واسه اینکه نبندی دل به رویاها

بدونی باتووبی توهمینه رسم این دنیا

سلامت می کنم ای کبک مستی

                        که درقلب ووجودم لانه بستی

تو يه رو يايه كوتاهي دعاي هر سحرگاهي

         این درگه ما درگه نومیدی نیست........ صد بار اگر توبه شکستی باز آی